فكر می‌كنم با توجه به يه سری حساسيت‌هايی كه از همون سنهای پايين نسبت به آدمها و برخوردهاشون داشتم و همچنين بواسطه اينكه تو اجتماع و لابه‌لای جماعت زياد چرخيدم و يا شايد هم بطور مادرزاد و ژنتيكی باشه كه ميتونم آدم‌‌ها رو بخوبی بشناسم. معمولاً تو همون برخوردهای اول و گاهی هم اصلاً بدون اينكه كسی رو ديده باشم فقط به صرف تعريف ديگران، تونستم به درستی خلق و خوی طرف رو حدس بزنم. سرانجام زندگی خيلی از دوستان و رفقها و فَك و فاميل رو تونستم پيش‌بينی كنم و موقعی كه تور روی سر خيلی‌هاشون بود و داشتند قند رو سرشون می‌سابوندند و اونا هم فارغ از همه جا، خوش و خرم بفكر ماه عسل و سفر به سانفراسيسكو بودند و توی باسن‌ مبارك‌شون عروسی عظيمی برپا بود، حدس ميزدم كه خيلی طول نخواهد كشيد كه دوباره سر از محضر دربيارند ولی اينبار بخاطر خوندن ختبه‌های طلاق و متاسفانه اكثراً هم همونی شد كه فكرش رو می‌كردم. البته بهتون بگم كه هيچ كدوم از اندامهای بدن بنده نه شوره و نه سياه! منظورم اينه كه نه چشمم شوره و نه سَق‌اَم سياه كه بخواهم كسی رو چشم بزنم و به اينجور مزخرفات هم هيچ اعتقادی ندارم. چيزی كه مهمه همون شناخت آدمهاست كه پيش‌بينی رو راحت ميكنه.

اصولاً شناخت آدمها با توجه به پيچيدگی‌های روحی و روانی‌شون كار چندان آسونی نيست. يعنی برای شناخت يك انسان ساده و بدون غَل و غَش كه پدرسوخته بازیهای رايج هم تو وجودش نيست بايد كلی وقت گذاشت تا تونست پی به زير و بَم طرف برد و با ويژگيهای روحی روانيش آشنا شد. پس اگر كسی تو شناخت آدمها زياد وارد نبود نبايد ازش ايراد گرفت. ولی اونم بايد دست از خنگول بازیهاش برداره و تمرين كنه و ياد بگيره تا بتونه آدمهای دور و بر خودش رو بخوبی بشناسه. پس اينها رو فعلاً تا اينجا داشته باشيد تا برم سراغ بقيه‌اش!

بعضی‌ از ما آدمها نه بواسطه زرنگی‌ بلكه بخاطر داشتن ريگ و خرده سنگ در كفش‌مون، سعی می‌كنيم هميشه خودمون رو در يك شعاع حفاظت شده با پيرامون‌مون قرار بديم و هيچ وقت اين اجازه رو به طرف مقابل‌مون نميديم كه با خلق و خوی و فراز و نشيب روحی و روانی‌ ما آشنا بشه. پيچيدگی‌های بالفطره انسانی از يك طرف و سد كردن و بستن تمام منافذ و سوراخهای شخصيتی از طرف ديگه، هيچ وقت اين امكان و اجازه رو به دوست، رفيق، نامزد و حتی همسرمون نميده كه شناخت دقيقی از ما پيدا كنه. اين ويژگی " عدم اجازه شناخت به ديگری " به نظر من تو وجود كسانی هست كه معمولاً يه كمی بيشتر از بقيه می‌فهمند و يه جورايی بيشتر حاليشون ميشه! اونايی كه به لحاظ ذهنی، رشد و جهش سريعتری نسبت به همسن و سال‌هاشون داشتند و توی مرحله‌ای از زندگی‌شون موتاسيون رخ داده. البته نه اينكه منظورم اين باشه، تموم اونايی كه بيشتر می‌فهمند و يه جورايی سرشون به تن‌شون می‌ارزه دارای چنين خصيصه‌ای هستند، نه اصلاً اينجور نيست ولی به نظر من برعكس اين قضيه كاملاً ساری و جاريه.

به نظر من چنين آدمهايی هميشه _حداقل _ با خودشون دچار مشكل خواهند شد. شايد ارتباط با دنيای بيرون داشته باشند، دور و برشون شلوغ باشه، كلی طرفدار و حامی و خاطرخواه و سينه‌چاك داشته باشند. تشكيل زندگی بدن. بچه و نوه و نتيجه‌ دور و برشون باشه و زندگی به ظاهر ساكت و آرومی داشته باشند ولی قطعاً كسی كه برای هر خنده و گريه‌ای توی ذهنش، كلی تابع و نمودار و فلوچارت رسم ميكنه حتماً روح و روان پرتلاطم و پرآشوبی خواهد داشت. اینجور افراد بخاطر ترس از شناخته شدنِ وجودشون، چهره و ظاهرشون هميشه يه شكل و يه فرمه. خط و خطوط صورت‌شون بيانگر هيچ احساسی نيست. نه عشق‌شون معلومه و نه نفرت‌شون.

فهم زياد و بلوغ زودرس و اندیشمند بودن زیادی، هميشه باعث افتخار و سربلندی نيست. معمولاً ميوه‌هايی كه زودتر از موعد مقرر ميرسند زير دست و پا له ميشن!