خريد كردن، يكی از معضلاتی كه من هميشه باهاش دست به يقه هستم! البته با اصل "خريد" مشكلی ندارم و از بد حادثه خيلی هم بهش علاقمندم بلكه مشكل از اونجايی شروع ميشه كه قراره پام رو بذارم تو مغازه و با فروشنده رودرو شم، اونوقته كه ديگه از هر چی خريده بيزار ميشم. هفته قبل برای خريد گوشی موبايل رفته بودم خيابون جمهوری. خدا پدر مادر و باعث و بانی اين اينترنت رو بيامرزه كه حداقل بواسطه اون، آدم ميتونه يه سری اطلاعات از چيزی كه می‌خواد بخره رو پيدا كنه وگرنه اگر چيزی ندونی و بدون اطلاع بخواهی بری تو مغازه، اين فروشنده‌های خوش اخلاق! آدم رو سر و ته جر ميدند. سوال اول كه به دوم ميرسه همچين اَخم و تَخم می‌كنند و سگ ميشند كه انگار ازشون خواستی جلوت استرپتيز كنند و تموم مردونگی‌شون رفته زير سوال و يا بهشون بی‌شرمانه‌ترين پيشنهادات رو دادی! البته ريخت و قيافه اكثرشون در همون بدو ورود به شكلی هست كه تخم نمی‌كنی سوال زيادی بپرسی و انگاری ارث باباشون رو خوردی و ازت طلبكارند. يه جور هم عاقل اندر سفيه بهت نگاه می‌كنند كه انگار طرف نيوتن و كاشف قانون جاذبه بوده و تو ديوانه و مجنونی بيش نيستی. شيطون ميگه، آدم چيزش رو دربياره بگيره دستش و همچين تمام قد بشاشه به هيكل آقا، و تموم در و ديوار مغازه رو نجس كنه.

نمی‌دونم اين برخورد فروشنده‌های ايرانی ( اكثرشون بد اخلاق‌اند. فروشنده‌های صنف لوازم خانگی و صوتی تصويری و تلفن و موبايل كه ديگه انگار تخم دو زرده كردند! ) بواسطه شكم‌سيری‌شونه يا واقعاً فرهنگ و طرز برخورد با مشتری رو نمی‌دونند؟! مثل اينكه اونا اصلاً توجيه نيستند كارشون چيه و چيكار بايد بكنند و چرا تو مغازه وايستادند. توقع دارند يه سری مشتری كرولال ِ فارغ‌التحصل از موسسه باغچه‌بان، بيان تو مغازه و به صرف اينكه آقا گفت اين جنس خوبه، تراول‌چك‌ها رو جيرينگی بشمارند و بذارند رو ميز و جنس رو بردارند و زودتر شَرشون رو كم و گورشون رو گم كنند و برند پی كارشون. تو زمونه‌ای كه بواسطه آموزش صحيح و اصولی! همه‌مون زرنگ و شالاتان و خوشبختانه‌ دزد شديم و هيچكس فكر كس ديگه‌ای نيست و همه دنبال منافع خودشون هستند و دودره كردن و درمالی و تا دسته فرو كردن توی ماتحت خريدار محترم، جزيی از رسم و رسوم كاسبی شده، چه جوری بايد به حرف طرف اعتماد كرد و بدون داشتن اطلاعات كافی يه جنس، ولواينكه قيمتش پنج تومن هم كه باشه خريد؟! می‌خواهی يه تلويزيون 700 هزارتومنی بخری ولی جرات نمی‌كنی دو تا سوال از فروشنده بپرسی، دريغ هم از يك برگ كاتالوگ كه حداقل بتونی مشخصات تلويزيون رو از تو اون بخونی.

تو دنيای كنونی و با توجه به شرايط حاكم در بازارهای جهانی، همه جای دنيا حق رو به مشتری ميدن. نه تنها حق كه حاضرند خيلی چيزهای ديگه هم به مشتری بدن تا اون از مغازه‌شون خريد كنه ولی متاسفانه ما هم بايد پول بدیم، هم قيافه تخمی و اخلاق گُه فروشنده رو تحمل كنیم و هم هيچ وقت از صحيح و سالم بودن جنس خريداری شده مطمئن نباشيم.