بيست‌ودو سه روز از ماه رمضون گذشت. خيلی‌ها روزه گرفتند و خيلی‌ها هم نگرفتند. اونايی كه نگرفتند اين نگرفتن‌شون يا بواسطه اين بوده كه بنا به دلايلی نتونستند و يا اصلاً از ريشه و بن اعتقادی به اين قضيه ندارند. من هم تا همين چند سال پيش روزه نمی‌گرفتم، به اصل و اساس‌اش اعتقاد داشتم ولی حال و حوصله گرفتنش رو نداشتم وقتی روزه می‌گرفتم گرسنه‌ام ميشد! و هميشه هم يه جورايی خودم رو توجيه می‌كردم. ماه رمضون‌ها فقط خوشحاليم از اين بود كه دَم افطاری بشينم پای سفره و گوش به رَبنا و اذان بدم و بعدش همراه با اونايی كه روزه گرفته‌اند و صد البته زودتر و بيشتر از اونا، اولش يه چايی و بعدش ديگه هر چی دم دستم اومد بخورم. خرما، زولبيا، تخم‌مرغ عسلی، كره و پنير، مربا، حليم، آش رشته و ...

يه كمی كه گذشت چون به اصل روزه اعتقاد داشتم يه جورايی وجدان درد گرفته بودم. دم افطاری دو لپی می‌خوردم ولی ته دلم ناراحت بودم. خودم هم دوست داشتم تا ته و توی كار رو دربيارم بهمين خاطر از چند تا دكتری كه تو دوست و فاميل و دوروبرم بودند و اتفاقاً گرايشات مذهبی قوی هم نداشتند در رابطه با روزه و اثراتش بر بدن سوال كردم و چيزی كه برام جالب بود اينكه، همه‌شون متفق‌القول گفتند كه با رعايت يه سری مسايل، گرفتن روزه در اين يك ماه نه تنها برای بدن مضر نيست بلكه مفيد هم هست. هيچ وقت فكر نمی‌كردم با اين شدت و تاكيد بگن كه روزه برای بدن مفيده. چند تا مسئله‌ای رو كه فكر می‌كردم با گرفتن روزه، بدن دچار دردسر ميشه و هميشه با اونها خودم رو توجيه ميكردم رو گفتم ولی با دليل و مدرك گفتن اينا هيچ كدوم برای يه آدمی با شرايط خيلی از ماها نميتونه باعث دردسر بشه. وقتی همه بافته‌ها رو رشته و پنبه ديدم تصميم گرفتم تا جايی كه ممكنه ماه رومضونها روزه‌ بگيرم و همون جور كه گفتم از ديد من گرفتن يا نگرفتن روزه، مثل خوندن يا نخوندن نماز، يه چيز كاملاً شخصی شخصی شخصیه.

تا چند روز ديگه ماه رمضون هم مثل خيلی چيزها و خيلی روزهای ديگه كه خُب كم نبودند تو تقويم و فرهنگ و رسم و رسوم ما، تموم ميشه و دوباره ما می‌مونيم و همون صبحونه نهار شام و خورد و خوراك چند گانه و چند باره. هجوم وحشيانه و تاتار وار به ميوه و غذا و چهار چنگولی افتادن روی سفره! اين چند روز هم تموم ميشه ولی كاش ردپا و اثری ازش تو جامعه باقی بموند. تو جامعه پيش‌كش‌مون، كاشكی ميتونست ذره‌ای خراش به روح و روان، سفت و سخت و غير انعطاف‌مون بده. درصد بسيار بسيار بالايی از ماهايی كه به اصطلاح روزه گرفتيم فقط يك ماه نخورديم، همين و بس و اين راحت‌ترين كار ممكن اين روزها بوده. نخوردن! بواقع فلسفه‌ كار، اينی نبوده كه ما چهار صباح نخوريم؟! قطعاً هدف چيز ديگه‌ای بوده ولی كدوم‌مون به اون هدف رسيديم؟! رسيدن كه هيچی، اصلاً تونستيم ذره‌ای بهش نزديك بشيم. به مملكت و دولت و جناح‌های سياسی كاری ندارم چون عبادت و اعتقاد يه چيز كاملاً درونی و شخصی و فرقی نميكنه اونايی كه در راس قدرت هستند چی فكر می‌كنند. بر و بچ هم كه اصلاً اعتقادی به روزه و اين حرفها ندارند كه موضع‌شون كاملاً روشنه، می‌مونه مايی كه اعتقاد به همچين روزهايی داريم. يك ماه نخورديم و يه جورايی رياضت كشيديم، بخودمون سخت گرفتيم، قار و قور شكم رو شنيديم، كسل شديم، عصبی شديم، دل درد شديم، گرسنه و تشنه شديم ولی روزه گرفتيم. چرا؟! فردا كه ماه رمضون تموم بشه، اين سختی و رياضت يك ماهه چقدر روی اعمال و رفتار بعدی‌مون تاثير ميذاره؟ اين نخوردن و نديدن و نشنيدن چقدر تو ديد و بينش‌مون، فردای بعد از عيد فطر تاثير گذاره؟! چند درصد؟ فردا كه ماه رمضون تموم بشه چقدر تونستيم به اون اهداف انسانی نزديكتر شده باشيم؟ فكر نمی‌كنيد از فردا دوباره همون جفتك‌های قبلی رو ميزنيم و همون جور گرگ باقی می‌مونيم، گاز می‌گيريم، ميدريم و پاره می‌كنيم؟!