موريانه تمام پيكرم را خورد و تو باور نكردی. دستان تكيده و ملتمس‌ام را ديدی و باور نداشتی كه پينه‌های نشسته بر دست و چروك‌های يَله داده بر پيشانی، نشان از سالهای به يغما رفته می‌دهد. آهسته گفتم و با بغض فرو خورده ولی باور نكردی. عاشقی‌ست و هزار حرف نگفته. عاشقونه‌هایم را شنيدی ولی دريغ كه های و هوی و رقص و پايكوبی شبانۀ همسايه ديوار به ديوار، زمزمه‌هايم را نيز برايت بی‌معنا ساخت.
چشمهايت، چشمهايت ...
چشمهايت كه هر آنچه كرد آن بی‌معرفت كرد. نگاهی كه چون رگه‌های تازيانه، يادگاريی از شبهای بی‌تو بودن بر تمام وجودم، حك كرده و اكنون سالها كه نه، قرنهاست بی‌اجازه بر تار و پودم سكنی گزيده. چشمهايم را ديدی و از قول و قرارمان هيچ بياد نياوردی. عاشقی‌ست و هزار حرف نگفته. عاشقی‌ست و هزار درد بی‌درمان. قرارمان اين بود كه دارو باشی نه داروغه! مرحم باشی نه نيشتر. سايبون باشی در ساحل تفت ديده تنهايی‌ام ...
هــــه، سايبون! آنجا كه می‌بايد نشان از آشنايی می‌دادی و واسطه می‌شدی تا نسوزاند هُرم گرما، خود خورشيد شدی و آتش زدی بر هر آنچه كه سالها نشانده بوديم در آن سرزمين و لذت بوسه بر جوونه‌هايش را بر دلمان گذاشتی و چه راحت سوزاندی من و مزرعه و جوونه و خرمن برداشت نشده را. گله‌ای نيست، عاشقی‌ست و هزار درد بی‌درمان. و آنجا كه بايد دَم فرو می‌بستی و چشم بر هم می‌گذاشتی و بی‌نشانی می‌بخشيدی، نشان از من دادی و چتر شدی و افسوس ِ لطافت باران را بر تن و آن رگه‌های تازيانه‌ايی كه آفتاب تموز و كوير بی‌كسی را به اميد رسيدن به طعم باران پشت سر گذاشته بود، باقی گذاشتی و لبهای بازمانده از عطش را ..... بگذريم. گله‌ای نيست، عاشقی‌ست و هزار درد بی‌درمان! عاشقی‌ست و هزار حرف نگفته، كه مهر سكوت بر لب زدن از قواعد اين بازيست.

و اكنون سالها كه نه، قرنهاست منتظريم. من و آن رگه‌های تشنه از عطش، سالهاست كه چشم‌ها را بسته و پی‌ات را از سراب می‌گيريم. به اميدی دلخوش بوديم.... و ايكاش قاصدك را هيچگاه نديده بوديم تا باز هم به اميد واهی‌ای شبهای بی ستاره را رَج بزنيم. قاصدك را ديديم و هر آنچه را كه برايش گفته بودی برايمان بازگفت، تمام و كمال، بی كم و كاست! گله‌ای نيست. ما سالهاست كه به اين هجر و سكوت خو گرفته‌ايم ولی بدان وقتی تو نيستی نه هست‌های ما چونان كه بايدند و نه بايدها. خوش باش! خوش باش، كه اين كوير هنوز هم با سراب، سيراب می‌شود. وقتی قرار نيست بيايی چه فرقی می‌كند چقدر دير شده باشد!
خوش باش!