پنج‌شنبه عصر موقع افطار با همسر گرامی رفتيم تجريش، مغازه سيد مهدی و آش‌رشته و حليم خورديم. زمان اذان و موقع افطار خيابونها هم مثل آدمها يه جور خاصیه. از اون لحظاتی كه خيلی دلنشين. با يه‌ كم تخفيف ميشه گفت، تقريباً مثل زمان تحويل سال نو ميمونه. توی اين مدتی كه از ماه رمضون گذشته، هر دوتا پنج‌شنبه‌اش رو رفتيم سيد‌مهدی. بهتون پيشنهاد ميكنم ماه رمضون و زمستون حتماً يه سری به سيد‌مهدی و توكی هم به حليم و آش‌رشته‌هاش بزنيد كه خيلی خوشمزه است. بعدش سَلانه سَلانه راه افتاديم بطرف سينما فرهنگ و برای سانس 30/7 فيلم، لاك‌پشتها پرواز می‌كنند، بليط گرفتيم. چون نيم‌ساعتی تا شروع فيلم باقی مونده بود، يه سری رفتيم فروشگاه دارينوش كه سر خيابون دولتِ. اين فروشگاه دارينوش هم مثل بتهون و شهر‌كتاب، از اون جاهايی‌ كه آدم هر چند وقت يك‌بار دلش براش تنگ ميشه و بايد حتماً سری بهش زد. يه دوری توش زديم و نوار شهرقصه و ستاره‌ها و يكی دوتا كتاب هم خريديم. شهرقصه، فقط اسمی از اون شهرقصه قديم رو به ارث برده ولی چند تا آهنگ با صدای حسين بختياری داره كه قشنگ و دلنشينه. اگه سليقه‌تون مثل منه، دوتا نوار بالا بخصوص ستاره‌ها كار مرحوم پناهی رو حتماً پيشنهاد ميكنم گوش كنيد.

و اما بعد از مدتها يه فيلم خيلی قشنگ سينمايی ديديم. يه فيلم ساده و رون، بدون داشتن هنرپيشه‌های معروف و مشهور و زَلمب زيمبوهای اضافی و خسته‌كننده. اينبار هم موضوع فيلم بهمن قبادی، در رابطه با كردستان و كردها بود. من كه خيلی از فيلم خوشم اومد. با توجه به اينكه فيلم به زبون كردیه و زيرنويس فارسی داره ولی اين موضوع اصلاً اذيت‌ كننده نيست. بازی با احساس و زيبای يه سری پسر بچه 12-13 ساله و ديدن مناظر بكر و زيبای كردستان، فيلم رو واقعاً ديدنی كرده. چيزی كه جالبه، سليقه كاملاً متضاد من و همسرم در ديدن فيلم هستش. وقتی داشتيم از پله‌های سينما ميومديم پايين، پرسيدم حتماً از فيلم خوشت نيومد؟! گفت: نه، اصلاً خوشم نيومد. گفتم: حدس ميزدم چون من خيلی خوشم اومد. بهرحال اين هم يه جور شناخت و تفاهم! بعد از اينكه دستی به سر و گوش سينما فرهنگ كشيدند، فكر می‌كنم اين سينما در حال حاضر بهترين سينمای موجود باشه. به نظر من حتی اگه قرار باشه آدم فيلم شلنگول و منگول و بزبز قندی رو هم ببينه، بايد تو سينما فرهنگ ببينه. فقط كاشكی اين سينما رزرو اينترنتی و يا تلفنی هم داشت. خلاصه كه پيشنهاد می‌كنم فيلم لاك‌پشتها رو حتماً ببينيد، اگر هم قرار شد ببينيد حتماً تو سينما فرهنگ ببينيد.

جمعه تقريباً دمدمای ظهر يعنی راستش يه كمی مونده بود به لِنگ ‌ظهر، از خواب بيدار شدم. جمعه تنها روزيه كه من معنی و مفهوم خواب رو می‌فهمم و ميتونم حسش ‌كنم. تو طول هفته اينقدر كم می‌خوابم كه اگه قرار باشه جمعه هم صبح زود از خواب بيدار شم، فكر كنم اونوقت بايد شنبه‌ها با برانكارد بيارندم سر كار! چند وقتيه كه افتادم به فيلم ديدن. راستش ديدم خيلی آبرو ريزيه، هر جا ميرم از هنر هفتم و سينما و فلان هنرپيشه و بلان كارگردان صحبت می‌كنند و اينجور مواقع من بايد مثل بز زُل بزنم به دوستان و بر و بر نگاه‌شون كنم چون تا همين چند وقت پيش، آخرين فيلمی كه ديده بودم كانی‌مانگا و حماسه دره شيلر بود! بهمين خاطر ‌تصميم گرفتم يه وقتی هم برای ديدن فيلم بذارم. معمولاً با فيلم ميونه خوبی نداشتم و ترجيح ميدادم بجای ديدن فيلم، كتاب و مجله بخونم ولی به اين نتيجه رسيدم كه فيلم خوب هم ميتونه تاثير‌گذار باشه هرچند هنوز هم تاثير يه كتاب رو بيشتر از يه فيلم ميدونم. اين هفته دو تا فيلم خارجی خيلی خوب هم ديدم، يكی بی‌خوابی با بازی آل‌پاچينو و دومی PLEDGE ( قول ) با بازی جك نيكلسون. هر دو تا فيلم خيلی قشنگ بود. فقط بودن اسم چنين هنرپيشه‌هايی هم آدم رو وسوسه ميكنه كه فيلم رو ببينه، بنابراين اين دو تا فيلم رو هم اگر نديديد حتماً بهتون پيشنهاد می‌كنم ببينيد.