چند وقت پيش‌ها از شهركتاب چند تا نوار كاست خريدم و اين مدت بيشتر وقتها كه توی ماشين هستم، اونارو گوش ميكنم. ازشون خيلی خوشم اومد. راحت و روون و دلنشينه. چه اون كاستی كه زبونش رو می‌فهمم و از غم نون و كفشهای پاره‌پوره‌ و عشقهای دوران جوونیش ميگه و چه اونی كه اصلاً حاليم نميشه چی ميگه و زبونش چيه و اين همه جيغ و دادش واسه چيه ولی ته صداش، يه غم خاصيه كه به دل ميشينه و حس ميكنی داره با زبون تو حرف ميزنه! البته همونجور كه قطعاً همتون بهتر از من ميدونيد، انتخاب نوع موسيقی يه چيز كاملاً شخصی و سليقه‌ایه، حالا باز بعد از اين پست يه سری دوست و رفيق هنرمند كه تا حالا فقط مامانشون بهشون گفته وقتی توی حموم می‌خونند صداشون خيلی قشنگه ولی اصلاً نميدونند الفبای موسيقی چيه و فكر می‌كنند بعد از DO ، حتماً 3 مياد ، بيل و كلنگ دستشون نگيرند و از فردا باز بجون من نيفتند كه " آخه كيوان جون، تو چرا اين اراجيف رو گوش ميدی و سليقه‌ات آقا جواديه؟! تو اصلاً درك درستی از موسيقی نداری. موسيقی غربی خوب نيست. موسيقی شرقی خوب نيست. موسيقی شمالی و جنوبی خوب نيست. عصار و اصفهانی خوب نيستند. ابی و قميشی و شهريار قنبری، همشون چرت و پرت می‌خونند. تو چرا سنتی گوش نميكنی؟ هنر و موسيقی اصيل يعنی شجريان و ناظری و بالاخص سراج! شعر فقط حافظ و سعدی. مولانا و ابوالخير. آهنگهای سراج رو گوش كن تا روحت پرواز كنه. سراج اِله. سراج بله. سراج شيمبله "

ضمن احترام به تمامی اساتيد محترم موسيقی سنتی ايرانی از قمرالملوك وزيری گرفته تا مختاباد و همه كسانی كه بعدها در اين راه گام برخواهند داشت و ضمن ارج نهادن به ايده و عقيده و نظر تمامی دوستان و آشنايان و عزيزان، هنروران، هنر دوستان و سينه چاكان موسيقی اصيل و سنتی ايرانی بالاخص اونايی كه حاضرند در راه حسام‌الدين سراج از جون و خون و يه سری چيزهای خودشون هم بگذرند! به اطلاع ميرساند، اينجانب به هيچ عنوان و تحت هيچ شرايطی حاضر نيستم بيشتر از پنج دقيقه موسيقی سنتی گوش كنم. اصلاً هم برام مهم نيست در اين رابطه ديگران چی ميخوان فكر كنند بلكه چيزی كه برام مهمه جون خودمه! چون اگه قرار باشه تو ماشين و پشت فرمون موسيقی سنتی گوش كنم، خسته و كسل ميشم. وقتی خسته و كسل بشم، خوابم ميگيره و وقتی خوابم بگيره احتمالاً اون وقت بايد بياييد و من و ماشين و جنازه‌ام و اون كاست سراج رو از ته دره در بيارين! حالا متوجه شدی چرا موسيقی سنتی گوش نمی‌كنم، الـــاغ!

جديداً سه تا نوار از " خوليه ايگليسياس " منتشر شده كه آهنگهاش خيلی قشنگه. دو تا از كاستها به اسم HEY YOU و سومی MAMMY BLUE نام داره كه از معروفترين آهنگهای اين خواننده هست. و اما يك كاست بسيار زيبا هم جديداً از مرحوم حسين پناهی منتشر شده با نام " سلام، خداحافظ " كه اشعار پناهی، با صدای خودش و بصورت دكلمه اجرا شده. با همون سبك خاص حرف زدنها و همون بچه شدنهای پی‌درپی و گم شدنها و پيداشدنها و سادگی و بی‌غل و غشی‌هاش كه همه چيز به بوی نون تازه و ماما گاو و ريحون لب جوب و آسمون پر ستاره و پشكل گوسفند آميخته شده. خيلی قشنگ و دلنشينه. حرفهايی از جنس دل. حرفهای اون وقتهايی كه آدم خود خودشه. حرفهايی كه شايد خيلی وقته اون ته‌ته‌های دلمون مونده و ديگه بواسطه شيك و پيك شدن و كت شلوار كروات‌مون خجالت ميكشيم به كسی بگيم‌شون. حرفهای روزهايی كه ديگه فراموش‌شون كرديم. خلاصه كه اگه به مرحوم پناهی و شعرهاش علاقه دارين، شك نكنيد و حتماً اين كاست رو گوش كنيد كه اصلاً پشيمون نميشيد. من كه از بس گوش كردم ديگه همه نوار رو حفظ شدم.

اين جهانی كه همش مضحكه و تكراره، تكه‌تكه شدن دل چه تماشا داره؟!