الان ساعت 12 شبه. فردا صبحه زود می‌خوام برم شمال. پنج‌شنبه نامزدی يكی از اقوامه و چون عروس خانم اهل شماله و بنا به رسم و رسوم ايرانی، ميزبان مراسم نامزدی و يا راحت‌تر و خودمونی‌تر بگم نامزدی با خانواده عروسه، بنابراين مراسم اونجا برگذار ميشه. من هم كه مادرزاد كشته مرده شمال‌اَم و می‌ميرم واسه اون آب و هوا بخصوص تو يه اين فصلش. از خدا خواسته چهارشنبه رو مرخصی گرفتم و زودتر از عروس و دوماد و همه مدعوين يه روز زودتر ميرم تا يه كمی تنفس تو هوای پاك رو مزمزه كنم. تقريباً همه فَك و فاميلی كه دعوت هستند، پنج‌شنبه از تهران راه ميوفتن ولی من ديدم اين بهترين فرصته كه دو سه روزی از كار و زندگی يه‌شكل و يه‌نواخت و دود و ترافيك دور بشم و انرژی دوباره‌ای بگيرم.

شمال و طبيعتش رو خيلی دوست دارم. شمال كه ميگم منظورم استان مازندران. هر چقدر كه مازندران رو دوست دارم از گيلان بدم مياد! هر چند تموم شهرهای گيلان رو هم يك به يك رفتم ولی مازندران يه چيز ديگه‌ است. اگه ميشد ماسوله رو هم از گيلان جدا كرد و آورد انداختش يه گوشه‌ای از مازندران كه ديگه عالی ميشد. اون موقع‌ها كه جوون‌تر بوديم! و سر سوزن ذوقی داشتيم و مشكلات كنونی رو نداشتيم و يه سری "علی‌ بی‌غم" به تمام معنا دور هم جمع شده بوديم، ماهی نبود كه شمال نريم. بهار و پاييز و زمستون و تابستون برامون هيچ فرقی نداشت. آفتاب و بارون، تعطيل و غير تعطيل توفيری نداشت. كافی بود اون جمع چند نفری دور هم باشيم و تصميم بگيريم كه خب معمولاً هم هميشه با هم بوديم و يهويی بدون هيچ برنامه‌ريزی خاصی راهی متل‌قو می‌شديم و تازه ساعت 11 شب يادمون ميوفتاد يه زنگ به خونه بزنيم و بگيم ما شماليم و چند روزی نمياييم.

اِی بابا، چه زود پير شديم. چه زود بزرگترين خواسته و آرزوی زندگی‌مون شد، يه مسافرتِ شمال ديگه با همون دوستها و رفقا و با همون حس و حالهای قديم. چه زود همه چيز دير شد، پير شد، خاطره شد. چه زود گرد پيری به موهامون كه نه، به دلامون نشست و ديدن دوباره آلبوم عكس‌ نمه خنده‌ای به لب‌مون و قطره اشکي گوشه چشم‌مون نشوند. متل قو و درياگوشه، آراد و اون كوچه پس‌كوچه‌های خاكيش، چايی و قليون، مخابرات و حموم عمومی، كته كبابی ممد، باقالی و لبو و ذغال‌اخته و چاغاله‌ بادوم، هايت و لابی و قهوه‌ و نسكافه‌هاش، مه و جنگل و نمك‌آبرود، بارون و بارون و بارون و اون صدای تَلَق تَلَق شيرونی و بوی هيزم و آتيش شومينه، مستی و ساحل و درددلهای عاشقونه، اميردشت و لاكوده، آبادگران و حسن چالوسی و سير و زيتون و سماق و برگ و كوبيده، پكهای عميق ماربرو و پيچ و جاده و كريس‌دی‌برگ، شمردن هزاری و دعوا سر دادن دُنگ پسته و تخمه و چيپس و چس‌فيل و ... از اون جمع چند نفره كه نه فقط رفاقت، بلكه سالها با هم زندگی كرده بوديم، اِسی و علی‌قلمبه كه جل و پلاسشون رو جمع كردن و راهی ينگه دنيا و ساكن كاليفرنيا شدند و تنها دلخوشی‌مون شد تماسهای گاه و بيگاه تلفنی و شنيدن صداشون و ياد‌آوری همون روزها و همون خاطرات و همون خنده‌ها كه پنداری يه جايی همین گوشه كناراست ولی سالهاست گم و گور شده و مدتهاست که داريم دربه‌در دنبالش ميگرديم. بلا روزگاری شده این روزگار. ما دلمون اونور دنيا پيش اونا و اونا دلشون اينور دنيا، پيش ماست! علی‌شلمبه و اون يكی دو نفر ديگه‌ای هم كه اينجا موندند، درگير روزمرگيها و بگير و ببندها و سگ دو زدنهای زندگی خودشون هستند. هر چند اگر فردای روز همه اون آدمها دوباره دور هم جمع بشيم، ديگه نه جسارت ديوونه بازیهای قديم رو داريم و نه دل و دماغ و حال و حوصله‌ خل بازيهای گذشته رو!

آره بريم و دو سه روزی استراحت كنيم و اگه توفيق شد شب نامزدی بشگنی بزنیم و قری بديم و شيلنگ تخته‌ای بندازيم كه از شنبه ماه رمضون شروع ميشه. هر چی این یک ساله خوردیم و خوابیدیم دیگه بسه. یه ذره هم به روح و روان و جسم و جونمون رسیدگی کنیم و استراحت بدیم. ماهی كه بهرحال فصل عبادت و ساخته شدن دوباره است و بايد به حساب كتاب‌مون رسيدگی كنيم، قبل از اينكه شيپور صوراسرافيل دم گوش‌مون نواخته بشه و بوی الرحمان‌مون تو فضا پخش بشه.