امروز هوس كردم يه كمی غرغر كنم. ميخواهم يه كمی‌ نق بزنم. ميخوام كنيز حاج ‌باقر بشم. بعضی‌ وقتها اين غرغرها حال آدم رو بهتر ميكنه. شكر خدا دور و برم هم چيزی كه زياده آدم غرغرو و بهونه‌گير!

دو سه روزه كه اين سيستم بلاگ رولينگ خراب شده. بعد از خراب شدنش تازه می‌فهميم يه سری چيزها وقتی كه هست اينقدر بهش عادت می‌كنيم و اينقدر بدون دردسر و راحت بهمون خدمات ميدن كه اصلاً فلسفه وجودی‌شون ميره زير سوال! بنابراين بد هم نيست يه وقت‌هايی نباشند تا آدم قدر عافيت رو بدونه. آدم حالا كه فكر می‌كنه می‌بينه وقتی كه اين سيستم بلاگ رولينگ نبوده وبگردی چه رنج و مشقتی داشته‌ها. هی بايد وبلاگهای رو چك كنی تا ببينی كی تونسته با فراخی باسنش كنار بياد و آپديت كنه و اين يعنی به فاك رفتن وقت و پول و انرژی!

هر چی كه روزها ميگذره آدم برای وبلاگ نوشتن محدودتر ميشه و اونهم بواسطه اينه كه يه سریهای كه هيچ دلخوشی از ريخت و قيافه‌اشون نداری، تونستند خيلی اتفاقی آدرس وبلاگت رو پيدا ‌كنند و اونوقته كه هی بايد خودسانسوری كنی و سر و ته مطلب رو بزنی. دلم لك زده برای اون روزهای اول كه وبلاگ می‌نوشتم و همچين راحت و فراغ‌البال فحش خواهر مادر نثار جماعت ميكردم. البته الان هم اگه پاش بيفته و موردش پيش بياد، فحش ميدم ولی لطف و صفای اون فحش‌های از ته دل، يه جور ديگه‌ای بود. ميدونيد اون فحشها چون با خلوص نيت بود، هم به دل خودم ميشست و هم به دل اون طرف و قطعاً خواهر مادر مورد عنايت قرار گرفته هم وقتی از نيت آدم مطلع ميشدند خوشحال ميشدند. حالا كه فعلاً اين اوركات واسه من شده دسته خر! چند نفری كه اصلاً ازشون خوشم نميومد و حتماً هم، الان دارن اينارو ميخونند ( سلام، صبح بخير! راحت اينجا رو پيدا كردين؟! ) آدرس اينجا رو از تو اوركات پيدا كردند. بهمين خاطر مجبور شدم آدرس وبلاگم رو از تو اوركات بردارم و جاش يه بيلاخ بذارم. اون روزهای اول كه اوركات رايج شده بود اصلاً فكر نمی‌كردم اوضاع اينقدر خر تو خر و بل‌بشو بشه وگرنه به فلان جام ميخنديدم آدرسم رو بذارم اونجا.

قبل از انقلاب تو زمان رژيم ستم‌شاهی و مستبدانه پهلوی! وقتيكه می‌گفتند، بابا جان اينقدر گردو و پسته و كشمش نخوريد چون وقتی بيكار ميشين و ميرين زير كرسی، اختيار از كف ميدين و حالی به حالی ميشين و مجبورين ابراز احساسات بخرج بدين و اون موقع‌ها هم كه از پيشگيری و اينجور مسايل كسی چيزی نمی‌دونست و همه ثروت رو تو وجود بچه ميدونستند، بنابراين همونی شد كه همه صاحب يه كارخونه جوجه‌كشی شدن و اين وسط هم يه سريها چنان های و هويی راه انداختند كه چه نشستيد كه اسلام در خطره و اينها ميخواهن حلال خدا رو حرام كنند، بنابراين شاه هم بيخيال قضيه شد و گفت هر غلطی ميخواهيد بكنيد، بكنيد و همونی شد كه الان تو هر كوی و برزنی كه وارد ميشی مثل مور و ملخ بچه از سر و كولت بالا ميره. نه مدرسه به اندازه كافی داريم، نه دانشگاه، نه كار، نه تعليم و نه تربيت. بواسطه طرز تفكر عوام و سخنان گهربار برخی‌ و اينكه حلال خدا هم زياد دچار نقصان نشه، كار رو به اينجا رسونديم كه ديگه خودتون ميدونيد چه خبره! فكر كنم تو اون مقطع زمانی، فقط يه راه برای پيشگيری از بارداری بوده كه اون هم تو اون لحظات خاص و استراتژيكی كه چشم چشم رو نمی‌ديده وطرف تو هپروت علاء بوده، زياد كاربرد نداشته و القصه ..... آره بحث جابجايی زمان و استفاده از روشنايی و افزايش ساعت كاری در روز هم از اون مسايلی بود كه قبل از انقلاب خيلی سروصدا كرد و باز بودند كسانی كه فرياد يا محمدا سر دادند و اينكه اينها می‌خوان نماز و اذان رو از بين ببرند و با اينكارشون قصد ريشه كنی اسلام و مسلمين رو دارند و .... بنابراين اين قضيه هم تو اونوقع بايكوت شد. شكر خدا بعد از انقلاب و پس از دادن هزينه‌های بسيار گزاف به اين نتيجه رسيديم كه ساعت يه چيز قرارداديه كه خودمون ميتونيم اونرو جابجا كنيم و هيچ ارتباطی به نماز و اذان هم نداره. بنابراين بايد از اين امكانات و تكنولوژی استفاده كنيم نه اينكه خودمون رو ميخ كنيم به عقربه‌های ساعت و همراه با اون بچرخيم و يا كنترل يه سری ادوات و آلات! هيچ ارتباطی به حلال و حرومی خدا نداره بلكه اين خودمون هستيم كه بايد ورود و خروج يه سری چيزها را تنظيم كنيم! همه اينها رو گفتم كه بگم يادتون باشه امشب ساعت 12 شب ساعت‌هاتون رو ميزون كنيد و يه ساعت به عقب برگردونيد كه فردا صبح زودتر از خواب بيدار نشيد و بعد از اين هم كه شبها بلند و طولانيه، مراقب خودتون باشيد و زياد گردو و پسته نخوريد، اگر هم خورديد برای ابراز احساسات از وسايل پيشگيری استفاده كنيد!