این یکی دو روزه یعنی دقیقاً از بعد از بازی با چین سراغ هر کی که میری میخواد پاچه شلوارت رو بگیره و از وسط عینهو خربزه جرت بده. همه سگ شدن. تخم نمی‌کنی چهار کلوم با کسی حرف بزنی. از سوپور سر کوچه گرفته تا دندونپزشک و متخصص زنان زایمان و مدیرعامل شرکت. مَردم خیلی حال و حوصله و اعصاب درست و حسابی داشتند، تیم ملی هم اینجوری باخت، ديگه شد قوز بالا قوز. آخه میدونید، اینجوری باختن کون آدم رو میسوزونه. میسوزونه، بد هم میسوزونه. جداً که بدون داشتن تعصب اَلکی و قلمبه شدن عِرق ملی، امسال دیگه حقمون بود قهرمان ملتهای آسیا بشیم. حیف! حیف از این همه احساسات خوب و قشنگ. حیف از این همه شور و علاقه. حیف از این همه اشک و گریه.

و اما بعد از پايان بازی، قطعاً داور لبنانی و تمام خاندانش عاقبت به خیر شدند! اونا همه گناهانشون بخشیده و آمرزیده شد. پاکِ پاک. انگاری که همین الان دوباره از ننه‌شون متولد شدند و مطمئن باشید که دیگه اونا توی اون دنیا بدون سئوال و جواب راهی بهشت برين خواهند شد. از انکر و منکر هیچ خبری نیست! طلال نمیدونم چی‌چی، بدونه که تو این چند روز، جماعت ایرانی اینقدر به خودش و میون لِنگ و پاچه خواهر مادرش چیزهای خوب خوب حواله کردن که قطعاً تموم گناهانشون بخشیده شده. ای تُف به روت مرتیکه جاکش. حیف از اون همه کمکهای نقدی و غیر نقدی و تسلیحاتی و دفاعی که به کشورت شد! ...... الو الو، صدا میاد؟! ........ آهان، فهمیدم!.... هیچی، بگذریم!

به نظر من هیچ چیزی مثل ورزش نمی تونه اقشار مختلف جامعه رو اینقدر بهم نزدیک کنه. تو این یکی دو تا بازی شاهد بودیم که همه و همه اینبار بدون در نظر گرفتن پُست و مقام و پول و منال، چه جوری از اون شخصیت ثانوی و کذایی که به اجبار برای خودشون ساخته بودند در اومده و بدون دو دو تا کردن، با هر حمله ایران به دروازه حریف داد میزدن و خوشحالی میکردن و با هر گلی که ایران میخورد اشک تو چشاشون جمع میشد و زیر لب فحش و ناسزایی میگفتن. فقط تو یه همچین زمانهایی می‌بینیم اونایی که مادرزاد از دماغ فیل افتادن و حاضر نیستن حتی توی قصر ورسای، یه فالوده با ژاک شیراک بخورند، چه جوری بچه میشن و با هر شوتی، خوشحال و گریون میشن.

باختیم! باز هم مثل همیشه خیلی عوامل تو این باختن دخیل بود، خب به همه اونا کاری ندارم. فقط می‌خواستم بگم امشب، شب جمعه است. شب دعا و راز و نیاز. شب اموات و ارواح و رفته‌گان و اسیران خاک. شب دخیل بستن و نذری دادن. بیایید، همه مون پاشیم بریم یه امامزاده. بریم یه امامزاده تا هم برای رفته‌گان داور لبنانی فاتحه‌ای بخونیم و هم، دخیلی ببندیم و متوسل بشيم تا شاید کاپیتان تیم ملی جناب آقای علی دایی، رضایت بده و از تیم ملی خداحافظی کنه!