دوباره يكى ديگه رفت. رفت تا ديگه اينجا نباشه. رفت تا زندگی تو غربت رو مزمزه كنه. رفت تا دلش برای گلهای شب‌بو تنگ بشه و شبها خواب اون كاجهای بلند و گلهای آفتابگردون رو ببينه. يكى ديگه رفت. رفت تا شايد اينبار تنفس تو يه محيط آزاد رو تجربه كنه. رفت تا خودش بشه. رفت تا خودش رو پيدا كنه.
رفت، ولى اينبار نه بغضى تركيد و نه اشكى بر گونه لرزيد. رفت تا يادمون بندازه، اونايى كه دارن ميرن هى روز به روز، زياد و زيادتر ميشن. رفت تا يادمون بندازه شب‌بوهايى كه تو مزرعه بدون آب موندن، هر روز دارن بيشتر و بيشتر ميشن.
آره، رفت. ولى اينبار نه بغضى تركيد و نه اشكى بر گونه لرزيد. نمى‌دونم بايد از داشتن چنين حسى خوشحال بود يا ناراحت؟! رفت تا ديگه اينجا نباشه. نمى‌دونم چرا هر روز كه ميگذره كفه رفتن به موندن، غلبه مى‌كنه؟! نمى‌دونم چرا اون كفه موندن داره روز به روز از زمين دورتر و دورتر ميشه و حس می‌كنم ريشه‌هاى موندن داره سست‌تر و سست‌تر ميشه. يه جورايى كه ديگه ترس اينو دارى كه از اين زمين جدا بشى، كنده بشى و ديگه نتونى بهش بچسبى! نمى‌دونم چرا حس مى‌كنم، حالا ديگه ميشه به شب‌بو‌ها دروغ گفت و آفتابگردونها هم ميتونند بى‌لالايى سر به بالين مزرعه بذارند!
آره رفت تا خودش بشه. رفت تا خودش رو پيدا كنه. نمى‌دونم چرا حس می‌كنم گم شدم؟! حس مى‌كنم غربيه شدم. حس مى‌كنم اين مام و وطن! مال ما نيست و همه‌مون اسير دست ديگرى شديم. قاطى اين همه آفتابگردونيم و در به در، دنبال طلوع خورشيد می‌گرديم. نمى‌دونم اصلاً خورشيدى هست يا ما قبله رو گم كرديم؟! نمى‌دونم چرا شبها خواب مى‌بينم، مزرعه پر آبه ولى شب‌بوها دارن از تشنگی جون ميدن.
نمى‌دونم چرا حس مى‌كنم ميشه رفت. ميشه ديگه اينجا نبود. ميشه ديگه اينجا نموند. ميشه رفت و يه جای ديگه‌ای پيدا شد. مى تونى برى و اينبار برای آفتابگردونهای غريبه لالايى بگى. مى تونى برى و به بهونه شب بوهاى تشنه اين مزرعه زل بزنى تو چشاى اون شب بوهاى بى حس و حال و براى تموم دل تنگيهات و دل تنگيهاش گريه كنى. شايد هم ديگه بايد رفت، نمى‌دونم. نمى‌دونم چرا اين ريشه‌هاى لعنتى دارن هى سست‌تر و سست‌تر ميشن؟! نمى‌دونم ……
تو هم رفتى. اينبار هم برای تو و هم براى آرزوهای قشنگت، يه صبح بهاری آرزومنديم. دلمون برايت خيلى تنگ ميشه. تا ببينيم دفعه بعد نوبت كيه و مسافر بعدى كيه؟! پس تو هم خداحافظ!