هفته قبل نمونه عينی اينكه قديمی‌ها می‌گن " انگار كون آسمون پاره شده " رو با چشمهای لوچ خودمون ديديم و به اين نكته ايمان آورديم كه تو اين دنيای وانفسا نه فقط آدمی بلكه باسن مبارك تموم آفريده‌ها و خلايق ميتونه پاره بشه. بعد از اينكه فهميديم در اين مسير پر چالش ماها تنها نيستيم و تمامی اِنس و جن و نبات و حيوون و آسمون و زمين هم همدرد و همقدم ما هستند بسی خوشحال و خرسند گشتيم!
اصولاً تو بعضی موارد همينكه آدم بفهمه، ديگرون هم حس و حال آدم رو درك می‌كنند و می‌تونند بفهمند، آدم تو اون شرايط چه دردی رو متحمل ميشه، كفايت می‌كنه. يعنی داشتن يه حس مشترك و نگاه به مسايل پيرامون از يك دريچه. حالا همين مورد پاره شدن باسن هم از همون موارد بسيار مهمه! همه اونايی كه دچار اين عارضه اسفناك شدند حالا ديگه ميتونند با آسمون يه ارتباط حسی قشنگ برقرار كنند و روح و باسنشون رو آسمونی كنند!
امسال لطف خداوندگار متعال نصيب ما بندگان مفلس و تهی‌دست شد و يه هفته‌ای آب و هوا تهران، شمالی شمالی شد. چند روزی صبح كه از خواب بيدار می‌شديم پنداری تو رامسر و محمودآباد هستيم. ظاهراً خدا ديده، جاده چالوس كه بسته است، جاده هراز هم اينقدر شلوغه كه خر صاحبش رو نمی‌شناسه، پس گفته بذار به اين طريق يه حال اساسی به جماعت بديم و يه هفته‌ای هوا رو چنون عاشقونه كرده بود كه آدم ديگه دوست نداشت بره سر كار.
تو يكی از همون روزهای عاشقونه هفته قبل به يكی از دوستام گفتم: "ای خاك تو سر ماها كه اينقدر درگير كارهای الكی و يه قرون دو زار شديم كه آرزوی قدم زدن تو يه همچين هوايی رو هم بايد با خودمون بگور ببريم." همين صحبت من باعث شد كه ايشون ( البته اسم اين رفيقم مهرداد و عينهو يه غول بی‌شاخ و دمه. اورانگوتان رو ببين، مهرداد رو ببين. اينو گفتم كه سوء تفاهم پيش نياد و يه موقع فكر نكنيد خدای ناكرده پای دافی وسطه! ) به رگ غيرتش بر بخوره و يهويی احساساتش ور قلمبيده بشه و بگه: "جون خودم راست ميگی كيوان، پاشو بزنيم بيرون." منهم كه اينجور مواقع خر وامونده به هُش‌ام. وزش يه نسيم، روح لطيف ما رو تلنگوری زد و باعث شد بيخيال درس و استاد بشيم و خيلی شيك و راحت سرمون رو انداختيم پايين و در حاليكه استاد داشت پای تخته گلو و يه جای ديگه خودش رو پاره می‌كرد و نمودار و چارت می‌كشيد اين هوا!!! از كلاس زديم بيرون. يه كمی پياده‌روی كرديم، جداً كه هوا عالی بود، بعدش هم رفتيم يه كافی‌شاپ نشستيم و كلی گپ زديم.
بعيد ميدونم تا سالها، خاطره چنين قدم زدنها و گپهای دوستانه ناگهانی از ياد آدم بره. يه جاهايی بايد بزنی زير هر چی كاسه كوزه و مقررات و دستك دنبكه. يه جاهايی بايد بگی گور بابای درس و مشق و با اجازه شما، هر چی استاده! يه جاهايی بايد بی‌سواد بشی و بری بشينی تو اكابر. يه جاهايی بايد قيد استاد رو بزنی و بری بشينی پای صحبت ملا. يه جاهايی بايد كت و شلوار رو درآورد و با پيژامه رفت مهمونی! والله بخدا وقتی روح و روان آدم خسته باشه هر كاری هم كه بكنی دو دو تا چهار تا نميشه.

فكر كنم اون "ای خاك تو سر ماها كه اينقدر درگير كارهای الكی و يه قرون دوزار شديم ....." رو سر و كله خيلی‌هامون پاشيده شده و همين عامله كه باعث شده رنگ موهامون عوض بشه و فكر كنيم ديگه پير شديم. يه جاهايی اگه قانون شكنی كنيم و بگيم "گور بابای ..." خيلی از مشكلات حل ميشه. يه جاهايی ده دقيقه پياده روی خيلی از مشكلات و فشارهای عصبی رو كم می‌كنه. حتماً هم كه نبايد هر روز هر روز با جنس مخالف بريم كافه شاپ. وقتی هوس كردی و دلت خواست برو تو، دل دل نكن آخرش يه چيزی ميشه ديگه. آره، يه كمی هم تو طول روز واسه دل خودمون يه سری كارها رو انجام بديم بد نيست!